Czym jest afonia? Jakie są przyczyny powstawania oraz sposoby leczenia?

Głos ludzki pełni bardzo istotną funkcję – umożliwia szybką i bezproblemową komunikację z drugim człowiekiem. Czasami dochodzi jednak do jego zaburzeń i pacjenci borykają się z tzw. afonią (bezgłosem), która znacznie utrudnia codzienne funkcjonowanie i jest źródłem stresu dla wielu osób. Jakie są główne przyczyny afonii? Jak skutecznie wyleczyć to schorzenie i przywrócić głosowi jego naturalną moc i barwę

Czym jest afonia? Definicja bezgłosu

Wiele osób zastanawia się, co kryje się pod pojęciem bezgłosu. Afonia jest skrajnym zaburzeniem pracy fałdu głosowego (to zaawansowany stan dysfonii). Oznacza to, że chory obserwuje u siebie całkowity brak głosu – utrata dźwięczności może nastąpić gwałtownie (nagle) lub w ciągu kilku godzin. U pacjenta ze zdiagnozowaną afonią struny głosowe nie ulegają napięciu ani nie drgają, wskutek czego niemożliwe jest wydawanie dźwięków. Z kolei samo osłabienie głosu w medycznej nomenklaturze określane jest fonastenią. Inną, częstą patologią strun głosowych jest chrypka. Co powoduje bezgłos, czyli utratę funkcji fonacyjnej krtani?

Jakie są główne przyczyny powstawania afonii?

Afonia najczęściej jest skutkiem przeciążenia strun głosowych. Nadmierny wysiłek głosowy to tylko jedna z przyczyn tej dolegliwości. Bezgłos może być spowodowany również alergią – opuchlizna krtani zaburza jej pracę, a chory nie może wydobyć z siebie głosu. Silnej reakcji alergicznej często towarzyszą też duszności, które stanowią zagrożenie dla życia pacjenta. Do czynników sprawczych afonii zalicza się też zaburzenia rozwoju i budowy krtani, takie jak np.:

*rozszczep krtani,

*niedorozwój fałd głosowych.

Niekiedy bezgłos jest przykrą konsekwencją nieudanego zabiegu chirurgicznego (np. wycięcia migdałków) lub urazu mechanicznego. Dolegliwość może też mieć związek z chorobami nowotworowymi lub rozwojem infekcji górnych dróg oddechowych (np. anginy paciorkowcowej). Jednak afonia może również mieć podłoże somatyczne (zaburzenia psychiatryczne).

Afonia psychogenna a fizykogenna – czym się różnią?

W afonii psychogennej, jak sama nazwa wskazuje, etiologia ma związek z psychiką, emocjami. Często jest diagnozowana u chorych z zaburzeniami osobowości. Pacjent może, mówiąc potocznie, „stracić głos” w związku z silnymi przeżyciami (utratą bliskiej osoby), przewlekłym stresem lub innym negatywnym doświadczeniem. Bezgłos jest więc w tym przypadku swego rodzaju reakcją obronną organizmu na negatywne przeżycia, traumy. Afonia fizykogenna ma fizyczne źródła (patologie organiczne w krtani), takie jak wymienione już powyżej stany zapalne, wady wrodzone, urazy itd.

Podstawowe sposoby leczenia afonii

Dobór metody leczenia zależy od przyczyny afonii. W przypadku zaburzeń psychicznych chorego kieruje się do psychiatry i psychoterapeuty. W razie przeciążenia głosu wskazany jest też tzw. odpoczynek głosowy (zwłaszcza w przypadku pacjentów, których narzędziem pracy jest głos – śpiewaków, nauczycieli, u których często występują też tzw. guzki głosowe). Leczenie zaburzeń głosu obejmuje też jego rehabilitację – ćwiczenia foniatryczne i logopedyczne, a w razie konieczności także farmakoterapię. Szybszy powrót do zdrowia może umożliwić też jonoforeza, ciepłe inhalacje oraz inne metody fizykalne.

Podsumowując, afonia jest całkowitą utratą dźwięczności głosu – najcięższą formą czynnościowych zaburzeń głosu, która może mieć podłoże emocjonalne, być efektem urazów, zabiegów chirurgicznych, przeciążenia strun głosowych lub różnych chorób. Szybkie skorzystanie z pomocy specjalisty (laryngologa, foniatry), a tym samym profesjonalna diagnoza zwiększa szanse na przywrócenie pacjentowi możliwości komunikacji werbalnej.

 

Print Friendly, PDF & Email

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *